Bir şehir düşünün…
Milyonluk nüfusu, turizmi, ekonomisi, markalarıyla Türkiye’nin en güçlü şehirlerinden biri…
Ama aynı şehir, en büyük değerlerinden biri olan Antalyaspor’a gelince sessizliğe bürünüyor.
Evet, bugün acı ama net bir gerçeği konuşmak zorundayız:
Antalyaspor kaderine terk edilmiş durumda.
Başakşehir maçı öncesi eski yönetici Cem Koç bir adım attı.
“Taşın altına elimizi koyalım” dedi.
Prim açıkladı, çağrı yaptı, bir akım başlattı.
Ardından iş insanı Tolga Cömertoğlu çıktı, o da destek verdi.
Peki sonra ne oldu?
Hiçbir şey…
Ne o çok konuşan iş insanları,
Ne tribünde en önde görünenler,
Ne de bu şehirden kazanan büyük markalar…
Kimse çıkıp “Ben de varım” demedi.
Şimdi sormak gerekiyor:
Bu şehirde Antalyaspor sadece birkaç kişinin omzunda mı yükselecek?
Her fırsatta “Antalya markası” diyenler,
Bu markanın en büyük temsilcisine neden sırtını dönüyor?
Antalyaspor yalnızca bir futbol kulübü değildir.
Bu şehirde yaşayan herkesin ortak değeridir.
Ama görünen o ki, bu ortak değer sahipsiz bırakılmıştır.
Bakın gerçek çok net:
Bugün verilen destekler sembolik seviyede kalıyorsa,
Yarın sahada kaybedilen sadece maç olmaz…
Bir şehrin itibarı kaybeder.
Cem Koç’un başlattığı hareket büyüyebilirdi.
Bir zincirleme destek dalgasına dönüşebilirdi.
Ama olmadı.
Çünkü bu şehirde herkes konuşuyor,
Ama çok az kişi elini cebine atıyor.
Antalyaspor bugün mücadele veriyor.
Sahada futbolcular, kenarda teknik ekip…
Ama tribünün dışında, şehrin geri kalanı yok.
En tehlikelisi de bu zaten:
Yalnızlık…
Bir kulübü düşüren sadece kötü sonuçlar değildir.
İlgisizliktir, sahipsizliktir, umursamazlıktır.
Buradan açık ve net söylüyorum:
Eğer bu şehir bugün Antalyaspor’a sahip çıkmazsa,
Yarın kaybedilen sadece bir lig değil,
bir kimlik olur.
Antalyaspor düşerse,
Bu şehir de bir parçasını kaybeder.
Hâlâ geç değil…
Ama zaman hızla daralıyor.
Ya herkes elini taşın altına koyacak,
Ya da yıllar sonra dönüp şu cümleyi kuracağız:
“Biz aslında Antalyaspor’u göz göre göre kaybettik.”
