Bir kulüp düşünün…
Sahada mücadele ediyor.
Yönetim ödeme yetiştirmeye çalışıyor.
Eski yöneticiler bağış yapıyor.
Taraftar “kenetlenin” diye çağrı yapıyor.
Ama şehir?
Şehir sessiz.
Antalyaspor bugün sadece puan savaşı vermiyor.
İtibar savaşı veriyor.
Ayakta kalma savaşı veriyor.
Ve en acısı ne biliyor musunuz?
Bu mücadeleyi birkaç kişi omuz veriyor, binlerce omuz izliyor.
Bağış kampanyası başladı. Kim elini taşın altına koydu, kim kenara çekildi herkes görüyor.
Tribünde en ön safta fotoğraf verenler şimdi nerede?
Bu şehir büyük lafları sever.
“Antalya bizim.”
“Bu kulüp şehrin markası.”
“Antalyaspor kırmızı çizgimiz.”
Peki kırmızı çizginiz bu kadar mı ince?
Fenerbahçe maçı öncesi çağrı yapılıyor:
90 dakika destek verin.
Sormak lazım:
Bu takım düşerse sorumlusu kim olacak?
Yönetim mi?
Futbolcu mu?
Yoksa sadece konuşup, iş icraata gelince geri duran şehir mi?
Fenerbahçe maçları vitrin değildir.
Vitrin, zor günde durduğun yerdir.
Antalyaspor bugün borç yapılandırma peşinde, ödeme peşinde, nefes alma peşinde.
Ama bazı kurumlar hâlâ tribüne bile gelmeyi “opsiyon” olarak görüyor.
Bakın açık konuşalım:
Bu kulüp birkaç iş insanının, birkaç yöneticinin sırtına yüklenemez.
Bu şehir ya topyekûn sahip çıkar…
Ya da yarın Süper Lig’de başka şehirleri alkışlar.
Tarih şunu yazar:
Zor günde kim vardı?
Bugün susanlar, yarın konuşma hakkını kaybeder.
Bu artık sadece futbol değil.
Bu, şehrin karakter meselesi.
Ya kenetleneceğiz…
Ya da kaybederken seyredeceğiz.
Karar Antalya’nın.
